Voor altijd in ons hart

Hun verhalen blijven bij ons

Ieder dier dat bij Imagine heeft gewoond, heeft iets achtergelaten. Een karakter, een gewoonte, een bijzondere herinnering. Op deze plek willen we hun leven blijven herinneren en hun verhalen doorgeven.

Een leven laat altijd een spoor achter

Wij zijn dankbaar voor ieder dier dat ooit onderdeel is geweest van Imagine.

Casalla

Casalla kwam uit het asiel. Wat ze eerder had meegemaakt, zullen we nooit precies weten. Ze was lief en zachtaardig, maar droeg haar angst met zich mee. Bij visite zocht ze een plekje achter een struik, vanwaar ze alles voorzichtig in de gaten hield. Vooral mannen vond ze moeilijk te vertrouwen.

Overdag liep ze buiten tussen de dieren. ’s Nachts sliep ze veilig op mijn bed, samen met twee katten en twee honden. Na een operatie aan een tumor werd verwacht dat de ziekte snel zou terugkomen. Toch bleef Casalla nog ruim anderhalf jaar bij ons. Ik ben dankbaar voor die extra tijd en zal haar nooit vergeten.

Caspar

Caspar werd gered door een man die hem vond in een hok, vast aan een heel korte ketting. Hij droeg twee stroombanden die hem een schok gaven wanneer hij bewoog of geluid maakte. De man bracht hem naar een asiel in Spanje. Daar ontmoette ik Caspar en nam ik hem mee, zodat hij nog een leven in vrijheid kon krijgen.

Na alles wat hem was aangedaan, was Caspar geen sociale hond. Dat is hij ook nooit meer geworden. Wel was hij meteen mijn maatje. Hij liep de hele dag achter me aan, ook al had hij pijn aan zijn botten. Na ongeveer twee jaar moest ik hem vanwege een groot kankergezwel laten inslapen. Ik had hem zoveel meer tijd gegund. Ik hoop dat hij hier nog heeft gevoeld hoe het is om vrij en geliefd te zijn.

Dixie

Ik leerde Dixie kennen toen ik nog in de thuiszorg werkte. Dixie woonde bij een ernstig zieke vrouw die niet meer goed voor een kat kon zorgen. Er was vaak nauwelijks eten; soms pakte Dixie een boterham met kaas. Toen de vrouw overleed en het huis leeg moest, vroeg de familie of ik Dixie kon vangen. Anders zou het asiel volgen. Ik nam Dixie mee naar huis.

In het begin had Dixie tijd nodig om te wennen. De kittens die destijds bij mij woonden, hielpen daarbij. Langzaam durfde Dixie uit de kooi te komen en tussen de katten en honden te leven. Toen we nog in Nederland woonden, werd Dixie op een weg aangereden. Hij kwam met een gebroken kaak toch weer thuis. Zijn kaak genas scheef. Later, in Spanje, kon hij juist genieten van de rust en de veiligheid van de bergen. Daar heeft hij nog jarenlang vrij kunnen leven. Wat ben ik dankbaar dat we die tijd samen hebben gehad.

Oos

Mijn lieve Oos was nog zo jong. Hij was vrolijk en aanhankelijk en kwam graag naar me toe om op zijn buik gekriebeld te worden. Op een dag vond ik hem verlamd in de wei. Hoe dat kwam, is nooit duidelijk geworden.

Ik heb hem ruim een week binnen verzorgd, uit de zon, op een matras. Hij at en dronk, maar hij werd niet beter. Toen heb ik het moeilijke besluit genomen om hem te laten inslapen. Oos hoorde buiten te kunnen leven, vrolijk en met een modderbad. Lieve Oos, we missen je vrolijkheid en je aanhankelijkheid.